Nieskomplikowany proces umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat należności w podatku rolnym stał się procesem zbiurokratyzowanym i pracochłonnym od momentu objęcia sektora rolnego zasadami związanymi z pomocą de minimis.
Zgodnie z art. 67b § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa (dalej zwanej: ordynacja lub op) organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy na zasadzie de minimis. Założenie przyjęte w przepisach prawa wspólnotowego oraz w art. 2 pkt 16 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, w myśl którego każdy podmiot prowadzący działalność związaną z produkcją produktów rolnych1 na potrzeby udzielania pomocy publicznej uznawany jest za przedsiębiorcę, powoduje, że przyznana gminnym organom podatkowym w art. 67b § 1 pkt 2 op kompetencja znajduje szerokie zastosowanie wobec podatników podatku rolnego.
W związku z traktowaniem ulg uznaniowych, które są udzielane podatnikom podatku rolnego na podstawie ordynacji, jako pomocy de minimis gminne organy podatkowe obarczone zostały szeregiem obowiązków związanych z prawidłowym przyznawaniem tych ulg. Nieskomplikowany proces umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat należności w podatku rolnym stał się od momentu objęcia sektora rolnego regułami dotyczącymi pomocy de minimis procesem zbiurokratyzowanym i pracochłonnym.
Szczególnie w gminach wiejskich, w których występuje znaczna liczba przypadków umarzania, odraczania lub rozkładania na raty podatku rolnego lub zaległości podatkowej i odsetek za zwłokę, pracownikom służb podatkowych doszły nowe zadania związane z udzielaniem wskazanych ulg, dotyczące:
[...]
Autor jest zastępcą skarbnika, kierownikiem Referatu
Finansowo-Budżetowego Urzędu Gminy Borów, szkoleniowcem służb
finansowo-księgowych sektora publicznego, byłym pracownikiem RIO we
Wrocławiu.